Recenzje

Sigma 35 1.4 DG II Art udowodniła, że da się zrobić szkło mniejsze, lżejsze i jednocześnie lepsze optycznie od poprzedników.

To moje główne szkło do sportu i wildlife. Przysłona f/4 przy takim zakresie bije wszystko co znam. Na bardzo dużo pozwala i bardzo dużo daje.

Sigma 20‑200 DG Contemporary to świetny przykład tego, jak dużo można osiągnąć przy niewielkich kompromisach - jeśli priorytetem jest uniwersalność i mobilność. Nie zastąpi jasnych stałek w wymagających warunkach, ale jako „szkło do wszystkiego” - codziennego i podróżnego - jest niezastąpiony.

Nietypowy zakres przy stałym świetle 1.8, ostrość najwyższych lotów, do tego świetna plastyka, szybki i cichy autofocus a wszystko to zamknięte w uszczelnionej obudowie.

Sigma 135 1.4 DG Art to prawdziwy gigant pełen charakteru – czarna, piękna, wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju pod bezlustra.

Sigma 20-200 DG to propozycja dla osób, które chcą mieć jedno wygodne szkło na każdą okazję. Sprawdzi się w podróży, na wakacjach, podczas wycieczek czy w codziennym fotografowaniu, gdy liczy się lekkość i wszechstronność.

To prawdziwy majstersztyk inżynierii Pana Yamakiego: imponująca jasność f/2 przy 200 mm, doskonała ostrość od pełnej przysłony, ponadprzeciętna plastyka, niesamowita stabilizacja obrazu oraz solidna, uszczelniona obudowa. Sigma nie tylko wchodzi w niszę, którą przez lata zajmowały wyłącznie marki systemowe - ona ją redefiniuje.

Sigma 300-600 4 DG OS Sports to technologiczny majstersztyk, topowa półka teleobiektywów. Jasna, szybka, ostra i mega uniwersalna.

Sigma 28-105 2.8 DG DN Art to szybki i wszechstronny obiektyw do wszystkiego. Ostry, kontrastowy, plastyczny z możliwościami makro.

Powiem szczerze. Mimo wagi i wielkości, mega szkło, potężny zapas światła i ostrości. Bardzo lubię tę Sigmę. Ilekroć idę na event/koncert zawsze zabieram fiszkę.

Sigma 24-70 2.8 DG DN II Art to przemyślana aktualizacja poprzedniej 24-70 2.8 DG DN. Szybszy AF, lepsza budowa, ostrość, waga i wielkość.

Sigma 50 1.2 DG DN Art to świetna jasna stałka. Solidnie zbudowana, szybka, mała, lekka, ostra, daje świetny obrazek. Czego chcieć więcej?

Sigma 500 5.6 DG DN to szybki, stabilny, optycznie rewelacyjny, a do tego solidnie zbudowany, lekki i nieduży obiektyw.

Nowoczesne szkło naszpikowane nowymi technologiami (AF, stabilizacja, powłoki) potrzebnymi w świecie bezlusterkowców. Lekkie, odporne na złe warunki atmosferyczne i na dodatek uniwersalne.

Przemyślana i dobrze wyceniona konstrukcja. Szybka i stabilna jak skała, lekka i nieduża. Czuć powiew świeżości w tym szkle. Daje mnóstwo radości, obojętnie co fotografujecie.

Tak sobie myślę, że gdyby Sigma faktycznie dostała zielone światło na DG DN Z, czyli pełnoklatkowe obiektywy bezlusterkowe, to zwyczajnie zmiotłaby szkła Nikona Z. I dlategoż, nie ujrzymy ich na to mocowanie. Chciałbym się mylić, zwoje w mojej czaszce mówią nie, serce mówi tak...

To nowoczesne szkło z najnowszymi technologiami. Dobrze zbudowane, odporne na złe warunki atmosferyczne i potwornie uniwersalne. Da dużo radości z podglądania ptaków czy zwierząt.

Sigma 14-24 Art DG DN to świetny szeroki kąt, z którego każdy fotograf będzie zadowolony. To godna kontynuacja wersji lustrzankowej, ulepszona pod każdym względem.

Flagowiec od Nikona.

Tak sobie myślę, że obecnie każde bezlusterko jest już na wystarczającym poziomie technologicznym, czyli AF, stabilizacja, wizjer. Jednak nie każdy ma wygląd i ten „feel”. Fuji XT4 jest takim połączeniem analogowego wyglądu z nowoczesną technologią.

FTZ powstał z prostej przyczyny: wykorzystania całego potencjału szkieł z mocowaniem F na systemie Z, który z oczywistych względów był w tamtym czasie, oględnie pisząc, marny jak armia putina. Pisząc dosadniej: FTZ ratuje dupę temu systemowi.

Jedno z mocniejszych szkieł Sigmy. Szybkie i jasne tele, z dobrą stabilizacją, odporne na trudne warunki. Bez problemu pracuje na lustrzankach Nikona jak i na bezlusterkowcach przez FTZ i FTZ2. Szkło warte każdej złotówki, zwłaszcza że konkurencja jest dużo droższa a ma te same parametry.

Sportowiec to zawodowiec pełną gębą. Nie straszne mu błoto i deszcz. Można go tyrać, traktować źle, sponiewierać, ignorować a on i tak będzie ciągle dawał nam to czego potrzebujemy. Nowoczesna, lekka i niewielka konstrukcja, z bardzo dobrym silnikiem AF i genialną stabilizacją, z wszystkimi opcjami niezbędnymi w teleobiektywie. Godny następca lustrzankowego 150-600.

Kolejne dobre szkło od pana Yamaki. Użytkownicy systemu Sony i L-mount powinni być zadowoleni. Użytkownicy innych systemów mogą czuć dyskomfort, bo Sigma od dawna już nie wypuszcza nowych bezlusterkowych obiektywów na systemy Nikona czy Canona. Życie, proszę państwa.

Zaczynałem ten tekst od: Jestem ciężki, jestem duży, jestem brzydki, jestem manualny, aberruję, winietuję… powiem Wam jak Wołodyjowski do Baśki: NIC TO.

Sigma po raz kolejny pokazuje rewelacyjny produkt. Na poziomie nieosiągalnym póki co dla konkurencji. I bardzo się z tego cieszę, kibicuję tej rodzinnej firmie, bo ma wszystko to, czym powinna się charakteryzować tego typu firma. Wkładają dużo serca i technologii w produkt i to widać i czuć zaraz po wyjęciu z pudełka. Tu nie ma miejsca na tandetę.

Obrazek, optyka, ostrość, bokeh, budowa na wysokim poziomie. Tak sobie myślę, że w dzisiejszych czasach znaleźć szkło, które jest beznadziejne jest bardzo ciężko. Tylko od własnych umiejętności zależy, czy wykorzystamy jego pontencjał. Chyba się starzeję, że takie „farmazony” piszę ;)

I na koniec, przy takich przysłonach i czasach wychodzą ostro syfki na matrycy (zwłaszcza bezlusterkowców) więc zanim zaczniecie robić takie zdjęcia przedmuchajcie gruszką matrycę, inaczej będziecie mieli dużo pracy w usuwaniu tych plam w postprocesie.

Sigma 24-70 2.8 Art FE to nowa droga rozpoczęta przez 14-24 2.8 Art. Lekkich, niedużych, zawodowych szkieł. Szkieł, które z powodzeniem może użytkować pan Kowalski, zwłaszcza, że kosztuje połowę tego co Soniacz 24-70 2.8 GM i jest od niego lepszy.

To szkło, którego nie chcę zwrócić, a po kilkdziesięciu zdjęciach chcę je mieć na własność. Nie patrzę na wagę, wielkość, patrzę na to, co daje. Czekałem na 1.2 z niecierpliwością i jak już Sigma takie szkło wypuściła, to nie pod Nikona. To naprawdę frustrujące.

Reporterski wół roboczy ujrzał światło dzienne w grudniu 2018. Sigma 70-200 2.8 Sport, bo o niej dziś będę pisał, to uzupełnienie zoomów klasy 2.8. Mamy tu więc: 14-24 Art, 24-70 Art i 70-200 Sport. Te trzy szkła nazywane są często "Holy Trinity" czyli Święta Trójca. Jak sprawuje się Sigma 70-200 2.8 Sport?, jak wypada na tle konkurencji? Postaram się dziś na te pytania odpowiedzieć.

Dwadzieścia osiem milimetrów towarzyszyło mi wszędzie gdzie mogło. Podpinałem je do Nikonów D5 i D850. Męczyłem AF na bocznych punktach. Na spacerze, na zleceniach, w dzień i w nocy, korzystałem też z filtra szarego o zmiennej jasności firmy Marumi ND2-400. Swoją drogą fajny filtr, umożliwiający w mega słońcu fotografowanie na 1.4 bez przepaleń a wieczorem wydłużenie czasu naświetlenia.

Gdybym w tej chwili stał przed wyborem 35 czy 50 mm czy nowy 40 mm Art, wybrałbym 40. Oferuje naprawdę sporo. Od szybszego AF, uszczelnienia, po lepszą rozdzielczość.

Po tych kilku dniach obcowania z Sigmą 60-600 ciężko było mi się z nią rozstać. Zastanawiałem się, co by tu nagadać w Sigmie, żeby mi go jeszcze pozwolili zatrzymać. To jeden z tych obiektywów „must have”, jeśli stałe 500 czy 600 F4 jest poza twoim zasięgiem.